Światowy kryzys naftowy, wywołany konfliktem na Bliskim Wschodzie i zakłóceniami w Cieśninie Ormuz, nie ogranicza się już do sektora energetycznego. Przekształcił się w „kryzys wszystkiego”, który przenika każdy zakątek światowej gospodarki, dotykając narody na wszystkich kontynentach .
Dla Afryki kryzys stwarza poważne ryzyko. Bliski Wschód jest ściśle powiązany z handlem i dostawami energii w Afryce. Utrzymujące się napięcia mogą szybko przerodzić się w ogólnokontynentalny kryzys kosztów życia, powodujący wzrost cen paliwa i żywności, podniesienie kosztów transportu i ubezpieczenia oraz nadwyrężenie kursów wymiany i finansów publicznych.
W Azji, będącym głównym centrum produkcyjnym świata, skutki są natychmiastowe. Niedobory produktów petrochemicznych zakłócają produkcję artykułów codziennego użytku, od plastikowych toreb po artykuły medyczne. W Europie wysokie koszty energii hamują produkcję przemysłową, podczas gdy w obu Amerykach nawet kraje bogate w energię muszą mierzyć się z gwałtownie rosnącymi cenami paliw, ponieważ ropa naftowa jest towarem będącym przedmiotem handlu światowego.
W Chinach, głównym importerze ropy, kryzys uderza bezpośrednio. Gwałtownie rosnące międzynarodowe ceny ropy podnoszą krajowe ceny rafinowanej ropy, powodując gwałtowny wzrost dopłat paliwowych do krajowych linii lotniczych począwszy od 5 kwietnia. Rosnące światowe ceny ropy spowodowały importowaną inflację , zwiększając krajową produkcję i koszty życia.
Na kryzys nie ma szybkiego rozwiązania. Nafty, kluczowego produktu ubocznego ropy naftowej, który nie ma substytutu, brakuje na całym świecie, przez co narody mają ograniczone możliwości jej wykorzystania. Będzie to nadal wywierać wpływ na światowy wzrost gospodarczy, zwiększać inflację i zmieniać kształt strategii bezpieczeństwa energetycznego wielu krajów.
